دیروز آقای جو بایدن رئیس جمهور ایالات متحده امریکا خروج نیروهای نظامی کشور اش را از افغانستان دقیقاً در همان اتاق کاخ سفید اعلان کرد که حدود 20 سال قبل جورج بوش ورود آنها را تصمیم گرفته بود.

افغانستان بیست سال قبل مخروبه بیش نبود، متأسفانه طی جنگ های داخلی تمام زیربناها ویران شده بود، اساساً فعالیت های مختلف در عرصه های نظام سازی، اقتصادی و عمرانی از سال 2001 تقریباً از صفر آغاز گردید و تا اینجا رسیدیم.

افغانستان امروز، با تمام مشکلاتی که تا اکنون دامنگیر ماست، اما کاملاً متفاوت از بیست سال پیش است. امروز تقریباً هر ولایت ما دارای پوهنتون دولتی بوده و در اکثر شهرها دانشگاه های خصوصی وجود دارد، استادان و محصلین افغان در نقاط مختلف دنیا مشغول تحصیل اند، آزادی بیان و تلویزیون های خصوصی فعال اند، شرکت های مخابراتی فعالیت مینمایند، بانک های دولتی و خصوصی خدمات پولی و مالی عرضه میکنند، قانون اساسی وجود دارد، عواید دولت از منابع داخلی روبه افزایش است، پارلمان و اردوی ملی وجود دارد، پول ملی ما دارای ثبات نسبی است، عرضه خدمات صحی تا دورترین نقاط گسترش یافته و شفاخانه های خصوصی در شهرها فعال اند، حضور زنان در عرصه های مختلف دیده میشود، زراعت افغانستان بهترین زعفران دنیا را تولید میکند، ظرفیت کاری در نهادهای دولتی و خصوصی افزایش یافته و حجم مبادلات ما با دنیا در مرز ۷ میلیارد دالر رسیده است، نسلی جدیدی درین بیست سال بدنیا آمد و روی مکتب دید که تنها از انتحاری چیزی شنیده ویا دیده اند مثل نسل ما خانه جنگی ها و شلاق طالب را ندیده اند و نمی خواهند ببینند و ...

اگر واقع بینانه دیده شود، بخش اعظم این دستآوردها از اثر کمک های جامعه جهانی بخصوص ایالات متحده امریکا امکان پذیر شد و اما ما و شما نتوانستیم ازین کمک ها طور مؤثر استفاده کنیم.

باید اعتراف کنیم که کمک های خارجی ظاهر ما و شهرهای ما را تغییر داد، ولی متأسفانه کینه و نفاق حک شده در دل های ما را تغییر داده نتوانست.

از خارجی ها که برای مقاصد خود اینجا آمده بودند نباید بیشتر ازین توقوع کنیم. وطن از ماست، ما و شما باید بسازیم.

سرانجام یکروز نیروی های خارجی افغانستان را ترک میکردند، که آن روز بلاخره فرا رسید. در این شرایط حساس باید متحد شوییم، به اردوی ملی خود باور داشته باشیم. قرار اظهارات جو بایدن کمک های ایالات متحده و روابط دیپلماتیک آن کشور با افغانستان دوام دارد، اقتصاد ما تا یک زمانی به این کمک ها نیاز دارد. بناءً کافیست یک تضمین جهانی ویا حد اقل منطقوی از پاکستان مبنی بر عدم مداخله آن کشور بعد از خروج نیروی های خارجی گرفته شود، بغییر از آن اتفاق بزرگی رخ نمیدهد چون افغانستان امروز افغانستان بیست سال قبل نیست.

بااحترام

محمد احسان صادق